‎สกอตตี ในข่าวพาดหัววันนี้
‎บอกว่าฟิลอยากต่อสัญญาอีกปี ‎และไมเคิลอยากได้ 36 ล้านดอลลาร์
‎(แถลงข่าวเอ็นบีเอรอบชิงชนะเลิศ ‎3 มิถุนายน 1997)
‎มันยังยกคำเจอร์รี เคราส์มาพูดด้วยว่า ‎เขาคิดจะไม่ต่อสัญญากับคุณ
‎ซึ่งทำให้คุณเคว้ง นั่นทำให้คุณกังวลใจรึเปล่า
‎ไม่ครับ
‎ผมอยากได้โอกาสที่จะจบอาชีพผมในชิคาโก
‎แต่ถ้ามันไม่เป็นไปตามนั้น ‎ผมจะไปหาโอกาสที่อื่น
‎ผมเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดตั้งแต่เคยมีมา
‎ผมเข้าใจดีว่าผมมีคุณค่าอย่างไรต่อกีฬานี้
‎แต่คุณได้รับค่าตอบแทนไม่คุ้มค่านะ ‎ในฐานะหนึ่งในผู้เล่นตัวท็อป
‎คุณคิดว่าคุณค่าของคุณคืออะไร
‎แล้วจะได้เห็นกัน แล้วเราจะได้เห็นกัน
‎(พิธีมอบแหวนแชมป์ ‎1 พฤศจิกายน 1997)
‎(สกอตตี พิปเพน)
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาที่แสนวิเศษ ‎ที่แฟนๆ ในเมืองนี้
‎ได้มอบให้กับผมและเพื่อนร่วมทีม ‎มาเป็นเวลาสิบฤดูกาล
‎ผมมีประสบการณ์ที่ดีที่นี่
‎และถ้าผมไม่ได้มีโอกาสบอกคุณอีก ‎ขอบคุณครับ
‎สกอตตี พิปเพนกล่าวขอบคุณทั้งน้ำตา
‎เราคิดกันเองอย่างไม่มีเหตุผล
‎ว่าเราอาจได้ยินคำกล่าวอำลาอาชีพของเขา
‎สิ่งที่ทำให้ผมหงุดหงิดคือ ‎ผมรู้ว่ามันเป็นจุดจบของการเดินทาง
‎และผมไม่คิดว่าจะจบแบบนั้น
‎เจอร์รี เคราส์ทำให้ทุกอย่างคลุมเครือมาก ‎ตอนที่เขาบอกว่า
‎"นี่เป็นปีสุดท้ายของฟิล
‎เรากำลังจะยุบทีมนี้หลังหมดฤดูกาล"
‎เหมือนกับว่าเราถูกปลดระวาง
‎ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX
‎เคลื่อนไหวได้ยอดเยี่ยม
‎เกมจบลงแล้วครับ
‎ฝูงชนที่ชิคาโกสเตเดี้ยมกำลังคลั่งกันใหญ่
‎ไม่มีการแทงกันข้างหลังในที่นี้
‎ถึงเวลาที่ผมต้องไปทำอย่างอื่นแล้ว
‎นี่จะเป็นปีสุดท้ายของฟิลในฐานะโค้ชของทีมบูลส์
‎- ความคาดหวังสูงเกินไปไหม ‎- เราจะไปทำอะไรกันต่อ
‎มีคำถามเดียวคือจะอยู่แบบนี้ได้นานแค่ไหน
‎ตอนที่สอง
‎ผมกำลังถูกเบียด
‎- โทษที ‎- ใจเย็นๆ พวกคุณ
‎ไมเคิล คุณคิดยังไงกับที่สกอตตี พิปเพนแถลง
‎เขาดูเหมือนจะว้าวุ่น
‎ผมหมายความว่า เขาเองก็มีความรู้สึก
‎แน่นอนว่าเขาทุ่มเทและรักเมืองชิคาโก
‎และมันยากเวลาที่คุณซาบซึ้งกับแฟนๆ
‎ที่สนับสนุนคุณมาหลายปี
‎และบางครั้ง เวลาที่คุณพูดออกสื่อ
‎มันต้องออกมาจากใจ
‎และกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นจนถึงขณะนี้
‎แน่นอนว่ามันเป็น ‎สถานการณ์ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์สำหรับเขา
‎คุณได้คุยกับเขาเรื่อง...
‎พวกคุณจะคุยกันเรื่องเกม ‎หรือคุยเรื่องสกอตตีกันแน่
‎อย่างละนิดอย่างละหน่อย
‎ถ้าคุณอยากได้คำตอบ ‎คุณต้องไปถามสกอตตีเอาเอง
‎- โอเค งั้นพูดเรื่องเกมหน่อยเป็นไง ‎- ต้องอย่างนั้น
‎(ระหว่างที่ชิคาโกครองแชมป์ติดต่อกัน)
‎(สกอตตี พิปเพนอยู่อันดับสอง ‎ในการทำคะแนนของทีมบูลส์)
‎(สกอตตี พิปเพนอยู่อันดับสองในการรีบาวด์ลูก)
‎(สกอตตี พิปเพนอยู่อันดับสอง ‎ในทีมบูลส์ในระยะเวลาที่เล่นเป็นนาที)
‎(สกอตตี พิปเพนอยู่อันดับหนึ่งในบูลส์ ‎ในการช่วยทำคะแนน)
‎(สกอตตี พิปเพนอยู่อันดับหนึ่งในบูลส์ ‎ในการแย่งลูก)
‎(สกอตตี พิปเพนอยู่อันดับหกในบูลส์ ‎ตามเงินเดือนที่ได้)
‎(สกอตตี พิปเพนอยู่ในอันดับ 122 ‎ในจำนวนผู้เล่นเอ็นบีเอ)
‎สกอตตี พิปเพนเป็นคนที่ถูกมองข้าม
‎ไม่ได้รับคำชมเหมือนโรบิน ‎หากไมเคิลเป็นแบทแมน
‎(ไมเคิล วิลบอน ‎เดอะวอชิงตันโพสต์ 1980 - 2010)
‎ผมไม่มีวันหาใครที่พึ่งได้ ระบบสนับสนุน
‎คู่หูในเกมกีฬาบาสเกตบอล ‎เหมือนอย่างสกอตตี พิปเพนได้อีกแล้ว
‎ถือเป็นเกียรติมากที่ได้เล่นกับเขา
‎ช่างเป็นการแสดงที่น่าประทับใจจากทีมบูลส์
‎พิปเพนส่งลูกกลับไปให้จอร์แดนทันที ‎ใช่เลย โอ้โฮ
‎ผ่านการลองผิดลองถูก
‎ผ่านการหล่อหลอมแบบเคร่งครัด ‎ที่ไมเคิลใช้ทดสอบคน...
‎(เดวิด อัลดริดจ์ ‎นักข่าวอีเอสพีเอ็น 1996-2004)
‎ทำให้สกอตตีแกร่งขึ้นมา
‎สกอตตีกำลังตรงมาอย่างมุ่งมั่น
‎- พาลูกไปถึงที่แป้น... ‎- ผ่านหัวบาร์คลีย์ไปแล้ว
‎และในทางเกมรับนั้นเขาอันตรายมาก
‎ซีเดล ทรีธ แอนโทนิโอมาแรง...
‎- สุดยอด พิปเพน ‎- เล่นได้แจ่ม
‎แสดงพลังเกมรับได้อย่างแข็งขันตลอดเกม
‎พิป!
‎เขาช่วยผมมากในวิธีที่ผมเข้าหาเกม
‎วิธีที่ผมเล่นเกม
‎เมื่อไหร่ที่คุณพูดถึงไมเคิล จอร์แดน ‎พวกเขาควรพูดถึงสกอตตี พิปเพนด้วย
‎และพอทุกคนบอกว่า แหม ผมชนะแชมป์ทั้งหมดนั่น
‎แต่ผมคงไม่ชนะถ้าขาดสกอตตี พิปเพน
‎และรู้ไหม นั่นเป็นเหตุผลที่ผมคิดว่า ‎เขาเป็นผู้ร่วมเล่นในทีมที่ดีที่สุดตลอดกาล
‎(แฮมเบิร์ก)
‎ผมโตขึ้นมาในเมือง ‎ที่มีประชากรประมาณ 3,500 คน
‎ทุกคนรู้จักกันหมด
‎พ่อกับแม่ของผมเป็นคนแกร่งมาก ‎และพวกเขามุ่งมั่นที่จะเอาชีวิตรอด
‎และแน่นอนว่านั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องทำ ‎หากมีลูก 12 คน
‎เราเคยมีแป้นบาสในสวนของคุณย่า
‎มันอยู่ในดิน ฉะนั้นมันจะเปื้อนฝุ่นอยู่ตลอด
‎ผมไม่สนเรื่องนั้น ยังไงรองเท้าผมก็เก่าอยู่แล้ว
‎ทุกคนสนิทกันมาก เราแบ่งปันทุกอย่างกัน
‎(บิลลี่ พิปเพน ‎พี่ชายของสกอตตี)
‎มันเป็นช่วงเวลาที่ดี ‎เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นเราจน
‎ตอนนั้นผมอายุประมาณ 11 หรือ 12 ได้
‎พ่อเพิ่งกลับถึงบ้านและกำลังกินมื้อเย็น
‎เขาแบบว่า... ล้มหงายหลัง ‎เขาเส้นเลือดในสมองแตก
‎ผมยังจำภาพนั้นได้ทุกทีที่นึกถึงมัน
‎เขาพูดไม่ได้อีกต่อไป และต้องนั่งรถเข็น
‎และนอนติดเตียงไปจนตลอดชีวิต
‎หกปีก่อนหน้านั้น
‎พี่ชายคนรองของผมเรียนอยู่มัธยมต้น
‎มีเด็กล้มใส่เขาในวิชาพละในแบบมวยปล้ำ
‎มันทำให้เขาเป็นอัมพาต ฉะนั้น...
‎- งั้นคุณเลยโตมากับ... ‎- สองคนเลย
‎ใช่แล้ว ใช่ มีสองคนในครอบครัวผม ‎ที่ต้องนั่งรถเข็น
‎บาสเกตบอลให้โอกาสผม ‎ได้ออกมาเล่นข้างนอกบ้าน
‎และไม่ต้องเล่นกับใคร
‎ดอกเตอร์เจเป็นฮีโร่วัยเด็กของผม
‎ผมอยากเล่นให้ได้แบบเขา ‎และยัดลูกลงห่วงให้ได้แบบนั้น
‎ผมรู้สึกเหมือนว่าวันหนึ่งผมจะได้เป็นแบบเขา
‎ใช่ นั่นเป็นความฝันของเด็กทุกคน
‎เด็กทุกคนฝันจะได้เล่นในเอ็นบีเอ ‎ไม่ช่วงใดก็ช่วงหนึ่ง
‎มันเป็นแค่ความฝัน
‎เขารู้มาตลอดว่าเขาจะได้ไปอยู่ในเอ็นบีเอ
‎- แล้วคุณเชื่อเขาเหรอ ‎- ก็ไม่เชิง
‎(มหาวิทยาลัยเซ็นทรัลอาร์คันซอ)
‎สกอตตีมาที่ยูซีเอ และเขาเริ่มทำงาน ‎ในฐานะผู้จัดการอุปกรณ์
‎แต่เขาฝึกฝนและทำทุกอย่าง
‎ที่เขาควรจะทำหากอยู่ในทีม
‎มีคนเรียนไม่ผ่านเกณฑ์ ‎เลยมีทุนการศึกษาว่างขึ้นมา
‎และผมกลับไปถามโค้ช
‎ผมตื๊อมาก และในที่สุดเขาก็ให้ทุนการศึกษากับผม
‎เขาสูง 183 เซนติเมตร หนัก 70 กิโลกรัม ‎เล่นในตำแหน่งพอยต์การ์ด
‎ผมได้เห็นเขาเล่นและคิดว่า
‎"หมอนี่มีแวว ถ้าตัวโตกว่านี้ได้อีกสักหน่อย"
‎เขาเริ่มยกน้ำหนัก
‎เขาสามารถเล่นลูกได้ดีขึ้น ชู้ตลูกได้ดีขึ้น
‎เขากระโดดได้สูงขึ้น
‎ผมเก่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
‎และในช่วงปีหนึ่งถึงปีสอง ‎ระหว่างช่วงปิดเทอม...
‎ผมสูงขึ้น 12 ซม.
‎ตอนผมเห็นเขาอีกที เขาสูง 195 ซม.
‎แล้วครั้งต่อไปที่ผมเห็นเขา เขาสูงสองเมตร
‎ส่งได้สวยงามมากและเขา... เล่นกันตัวต่อตัว
‎ส่งไปให้พิปเพนที่วิ่งตัดขึ้นมา...
‎เขาสูงขึ้นพรวดเดียว
‎สามรุมหนึ่ง แพริชส่งให้พิปเพนและไปยัง...
‎เขาเก็บทักษะการเล่นตำแหน่งการ์ดไว้ ‎แม้แต่ตอนที่เขากำลังสูงขึ้น
‎สกอตตี พิปเพนอยู่ข้างใต้แม็คเคลน...
‎เขาสามารถแย่งลูกกลับมาได้จากอีกฝั่งสนาม
‎เลี้ยงลูกไปจนสุดสนาม ‎หลบหลีกผู้คนและยัดลูกลงห่วง
‎มีผู้เล่นน้อยคนมากที่จะทำแบบนั้นได้
‎ผมจำได้ว่าโค้ชบอกว่า "สกอตตี ‎พวกนั้นอยู่ข้างนอกนั่น พวกเขากำลังเล็งมาที่คุณ"
‎ผมเป็นแฟนบ้ากีฬาบาสเกตบอล
‎และผมไปดูพิปเพนเล่น ‎ผมรู้ว่าเขาจะเล่นได้ดีมาก
‎ครั้งแรกที่ผมพบเขา ‎เขาพูดแทบไม่เป็นประโยคด้วยซ้ำ
‎เขาขี้อายมาก
‎พอเขาจบจากมหาวิทยาลัยเซ็นทรัลอาร์คันซอ
‎ซึ่งเป็นทีมที่อยู่ในเอ็นเอไอเอ
‎เขาเป็นผู้เล่นที่ดีที่สุดในดิวิชันของเขาในอเมริกา
‎ตอนนั้นผมตื่นเต้นมาก
‎ตอนที่ผมได้เห็นสกอตตี พิปเพนเล่นเป็นครั้งแรก
‎ผมคิดเลยว่า "คุณพระคุณเจ้า ‎เขาต้องเป็นผู้เล่นสุดวิเศษ"
‎แมวมองเอ็นบีเอเห็นความคล่องตัว ‎พวกเขาเห็นทักษะทางกีฬา
‎พวกเขาเห็นความอ่อนน้อมถ่อมตน
‎(การคัดตัวผู้เล่นเอ็นบีเอปี 1987)
‎ทีมซีแอตเทิลซูเปอร์โซนิกส์ ‎เลือกสกอต พิปเพนจากเซ็นทรัล อาร์คันซอ
‎สกอต พิปเพนจากมหาวิทยาลัยเซ็นทรัลอาร์คันซอ
‎(สกอตตี พิปเพน ‎เลือกรอบแรก - ซีแอตเทิล)
‎เขาอายุ 21 ปี และถูกแล้วครับท่านผู้ชม
‎คุณอาจไม่เคยได้ยินชื่อสกอตตี พิปเพน
‎สกอตตี ถ้าเป็นปีที่แล้ว
‎ถ้ามีคนบอกว่าคุณจะถูกเลือกเป็นคนที่ห้า
‎คุณจะตอบว่ายังไง
‎ผมคงบอกว่าพวกเขาล้อเล่น จริงๆ นะ
‎ผมคงคิดว่าเป็นเรื่องล้อกันเล่นขนานใหญ่
‎คุณรู้ไหมว่ามีการตกลง ‎ที่เกี่ยวข้องกับซีแอตเทิลและชิคาโก
‎และคุณกำลังจะถูกแลกเปลี่ยนตัว
‎ไม่ครับ ผมยังไม่ได้ยินเรื่องนั้น
‎- ดูเหมือนว่าคุณจะใส่หมวกผิดใบ ‎- งั้นเหรอ
‎เรารู้ว่าเราคงต้องจัดการ ‎ทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับการเลือกตัว
‎เพื่อให้ได้เลือกผู้เล่นดีๆ กว่าที่เป็น ‎เพื่อให้ได้ตัวเขามา
‎และเคราส์ก็ทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนตัวได้สำเร็จ
‎เราได้แลกเปลี่ยนตัวกันคืนก่อนการคัดตัว
‎ทางเทคนิคแล้ว ‎สโมสรซีแอตเทิลเอาตัวเขาไปเพื่อเรา
‎และจากนั้นเราก็ได้ตัวเขามา
‎รู้ไหม ชิคาโกเป็นแฟรนไชส์ที่ยอดเยี่ยม ‎และผู้เล่นเกือบทุกคน
‎ที่นั่งอยู่ในที่นี้อยากเล่นให้กับบูลส์
‎บูลส์ได้ตัวสกอตตี พิปเพนมา
‎โอ้อวดว่าจะทำให้เกิด ‎ผลกระทบในเอ็นบีเอในทันที
‎เอาละ ไปกันเลย
‎สกอตตี พิปเพนกำลังจะเปิดตัวในลีกใหญ่
‎บาร์คลีย์เกือบเตะลูกออกไป ‎เอาลูกเข้ามาข้างใน พิปเพนแย่งลูกไปได้
‎สกอตตี พิปเพนกำลังหนีไปพร้อมกับลูก
‎พิปเพนแย่งลูกมาได้ ‎และยัดเข้าห่วงทั้งสองมือที่อีกฝั่งของสนาม
‎สกอตตีชอบคุยโตโอ้อวด
‎(ชาลส์ โอ๊กลีย์ ‎ตัวบุกทีมบูลส์ 1985-1988)
‎สกอตตีเข้ามาแล้วบอกว่า ‎"ฉันจะเก่งกว่าไมเคิล จอร์แดน"
‎ทั้งที่ยังเป็นผู้เล่นหน้าใหม่
‎ตอนนั้นผมค่อนข้างมั่นใจในตัวเองในฐานะผู้เล่น
‎แต่ในฐานะหน้าใหม่ ‎คนจะปฏิบัติกับคุณเหมือนเป็นหน้าใหม่
‎ชาลส์เป็นพวกชอบข่มเหงคนอื่น ‎เขาเลยเล่นผมซะหนักที่พูดไปแบบนั้น
‎เขาเป็นหน้าใหม่ที่นี่
‎เราตกลงแล้ว จะต้องดีกว่าถ้าทำนี่พัง
‎เขาจะถูกปฏิบัติแบบนี้ ‎จนกว่าจะถึงปีหน้าเวลาเดียวกัน
‎เข้าใจไหม เข้าใจไหม
‎- ครับ ‎- โอเค
‎คุณต้องตบเขา
‎ผมรู้ได้ในทันทีว่า
‎ผมไม่ใช่ตัวเก็งในทีมบาสเกตบอลอีกต่อไป
‎บอลถูกปัดเข้ามือจอร์แดน... บอลตกลง
‎ไปยังจอร์แดนพร้อมกับการทำคะแนนอย่างเร็ว
‎ไมเคิลช่างเป็นซูเปอร์สตาร์ ‎ในกีฬาบาสเกตบอล
‎และเขายิ่งใหญ่กว่าซูเปอร์สตาร์คนไหน ‎ที่กีฬาใดๆ เคยมี
‎ฉะนั้นไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนธรรมดาๆ ‎แบบ "ไปกินข้าวกลางวันกันไหม"
‎มันต่างออกไป
‎อันที่จริง ในปีแรกของผม ‎เขาให้ไม้กอล์ฟผมคู่หนึ่งเป็นของขวัญ
‎เขาใจดีนะที่ให้ไม้กอล์ฟคู่หนึ่งกับน้องใหม่
‎ครับ เขาล่อผมเพื่อที่จะได้เอาเงินผมไปทั้งหมด
‎ทุกคนต้องการเบอร์สอง
‎คนที่ต้องทำงานหนัก และพิปเพนทำมันได้ดี
‎ไมเคิลมาอีกแล้ว กับลูกสามแต้มอีกครั้ง
‎สกอตตีใช้มือซ้ายครับ
‎แต่เขาได้รับค่าตอบแทนน้อยมาก
‎เขาไม่ใช่ผู้เล่นร้อยอันดับแรก ‎ที่ได้รับค่าจ้างสูงสุดของเอ็นบีเอด้วยซ้ำ
‎พิปเพนนั้นไม่ได้รับค่าตอบแทนที่คุ้มค่าอย่างที่สุด
‎เป็นแค่ผู้เล่นที่ได้ค่าแรงอันดับ 122 ในลีก
‎สกอตตี พิปเพนเซ็นสัญญาในปี 1991 ‎คุณจำได้ไหมว่าสัญญากำหนดไว้ว่ายังไง
‎ผมจำไม่ได้ว่าสัญญากำหนดไว้ว่ายังไง ‎แต่ผมจำได้ว่ามันเป็นสัญญาที่ยาวนาน
‎กว่าที่เขาควรจะเซ็น
‎พิปเพน
‎ผมซูฮกคุณเลย พวก
‎สกอตตี พิปเพนเซ็นสัญญาในปี 1991 ‎เป็นเวลาเจ็ดปีเป็นเงิน 18 ล้านดอลลาร์
‎ถ้าเขาเล่นเกมให้ถูก ‎เขาจะได้มากกว่านั้นเก้าถึงสิบเท่า
‎ผมบอกกับสกอตตีสิ่งเดียวที่ผมบอกกับไมเคิล
‎"อย่าเซ็นสัญญานี้ คุณกำลังประเมินค่าตัวเองต่ำไป
‎เป็นสัญญาที่ยาวนาน คุณจะเหมือนถูกขัง"
‎ผมรู้สึกว่าผมไม่อาจเอาตัวเข้าไปเสี่ยง
‎ได้รับบาดเจ็บ และไม่อาจหาเงินได้
‎ผมต้องการให้แน่ใจว่าคนของผมได้รับการดูแล
‎เขาดูแลแม่กับพ่อของผม ‎และเขาสร้างบ้านให้พวกท่าน
‎เขาส่งเงินมาให้พวกท่านทุกเดือน ‎อะไรแบบนั้น
‎พวกท่านได้รับการดูแลเป็นอย่างดี
‎ฉันไม่ต้องการหรืออยากได้อะไร
‎บางอย่างที่ฉันไม่จำเป็นต้องขอเขา
‎(เอเธล พิปเพน ‎แม่ของสกอตตี)
‎ฉันเลยรู้สึกว่าเขารักฉัน
‎ฉันรู้ว่าฉันรักเขา
‎เขาเซ็นสัญญาระยะยาว ‎และถูกมันตีราคาต่ำในไม่ช้า
‎ลีกดังใหญ่ เงินไหลมาเทมา
‎เงินเดือนพุ่งสูงขึ้น
‎เจอร์รี ไรนส์ดอร์ฟนั้นชัดเจนมาก ‎ตอนที่ผู้เล่นเซ็นสัญญา
‎ผมไม่อยากได้ยินจากคุณอีก
‎อย่าได้เข้ามาพยายามตกลงกันอีกรอบ
‎มันน่าอายมากเพราะเขาอาจเป็น ‎ผู้เล่นอันดับสองในเอ็นบีเอ
‎เขามีค่ามหาศาล
‎ย่อตัวลงตรงๆ อย่างนั้นแหละ
‎รู้อะไรไหม ผมว่าแบบนี้โอเค
‎แต่อีกท่าหนึ่ง สะบ้าเข่าผมไม่ค่อย...
‎พอเราไปถึงปี 1997 และ 1998 ‎และนั่นเป็นปีสุดท้ายของสัญญาของสกอตตี
‎ผมรู้ว่าเขาหงุดหงิดมาก ‎เพราะสกอตตีต้องได้ค่าตอบแทนบ้าง
‎เขาควรจะต้องได้ค่าตอบแทน
‎สกอตตีโมโหมาก
‎เขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดในกีฬานี้มาหลายปี
‎เขาได้ทุ่มเทให้บูลส์ตั้งมากมาย
‎เขาเลยถึงจุดเดือด
‎เหล่าแชมป์โลกกำลังเป็นข่าวในสัปดาห์นี้
‎สกอตตี พิปเพนแห่งทีมบูลส์ ‎จะลาพักสองถึงสามเดือน
‎พิปเพนเข้ารับการผ่าตัดในนิวยอร์ก ‎เมื่อวันจันทร์เพราะเจ็บที่เท้า
‎มันเป็นอาการบาดเจ็บที่กวนใจเขา
‎มาตั้งแต่รอบชิงชนะเลิศอีสเทิร์นคอนเฟอร์เรนซ์
‎ผมมีเอ็นฉีกที่ข้อเท้า
‎และผมตัดสินใจจะผ่าตัดทีหลัง
‎เพราะว่า ผมคิดว่า "รู้อะไรไหม
‎ผมจะไม่ทำให้ฤดูร้อนต้องพัง ‎เพราะต้องพักทั้งฤดูกาล รู้ไหม
‎พวกเขาจะไม่คิดต้อนรับผมกลับมา
‎ฉะนั้นผมจะสนุกกับฤดูร้อน ‎และใช้เวลาตอนนี้เพื่อเตรียมตัว"
‎เรื่องนั้นสกอตตีคาดการณ์ผิด
‎เขาน่าจะผ่าตัดทันทีที่ฤดูกาลแข่งขันสิ้นสุดลง
‎และเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับฤดูกาลแข่ง
‎สิ่งที่สกอตตีพยายามจะทำ ‎คือบังคับให้ผู้บริหาร
‎เปลี่ยนสัญญาของเขา
‎และเจอร์รีไม่มีวันทำแบบนั้น
‎ตอนนั้นผมเลยต้องเริ่มฤดูกาลโดยที่รู้ว่า ‎สกอตตีจะไม่มาเล่นด้วย
‎แต่เราต้องหาทางชนะให้ได้
‎คุณจะประคองทีมต่อไป ‎ถึงพฤศจิกายนและธันวาคมโดยไม่มีสกอตตียังไง
‎ผมว่าเราต้องร่วมด้วยช่วยกัน
‎คนคนเดียวทำไม่ได้หรอกครับ
‎ผมคิดว่าเราต้องเป็นทีม นั่นคือทีมเวิร์ก
‎เราเลยต้องชดเชยที่สกอตตีไม่อยู่
‎เรารู้ว่าเขาไม่อยู่ที่นี่ ‎แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะเลิกเล่น
‎ทีมชิคาโกบูลส์ของเราที่ปราศจากสกอตตี พิปเพน ‎ดูเหมือนพวกเขาจะคิดถึงเขาในคืนนี้
‎แอตแลนตา ฮอกส์ ‎ชนะทีมบูลส์ไปในคืนนี้ที่แอตแลนตา
‎คะแนนรวม 80-78
‎นี่จะเป็นอุปสรรคครั้งเลวร้ายที่สุด ‎ของชิคาโกบูลส์
‎(ชิคาโกบูลส์ 80 - คลีฟแลนด์แควาเลียส์ 101 ‎11 พฤศจิกายน 1997)
‎แควาเลียส์เอาชนะชิคาโกบูลส์
‎แต่นั่นแหละครับ ยังเร็วเกินไปที่จะบอก
‎แต่ชนะและแพ้อย่างละสี่ครั้งสำหรับบูลส์ ‎ในช่วงต้นฤดูกาล
‎ทีมนี้ยังไม่ได้ถึงร้อยคะแนนในฤดูกาลนี้
‎เราเล่นได้ไม่ต่อเนื่องและจังหวะไม่ดี
‎และนั่นคือสิ่งที่ปกติสกอตตีนำมาให้เรา
‎สกอตตีเป็นเสาหลักของทีมเรา ‎เขาเชื่อมโยงเราไว้ด้วยกันในหลายๆ ทาง
‎และเวลาที่คุณเป็นทีมที่ดีมากๆ ‎เสียไปหนึ่งคนเหมือนกับห้า
‎คุณแค่... คุณคาดหวังว่าจะชนะ ‎คุณควรจะชนะ
‎ฉะนั้น ในตอนต้นฤดูกาลเราเสียไปหลายเกม
‎และปัญหาดูเหมือนจะตั้งเค้า
‎เมื่อหมดเวลา ฟีนิกซ์ซันส์...
‎(ชิคาโกบูลส์ 85 - ฟีนิกซ์ซันส์ 89 ‎20 พฤศจิกายน 1997)
‎ได้คว้าชัยชนะอย่างเหนือชั้นไปจากชิคาโกบูลส์
‎สกอตตีน่าจะไปผ่าตัดตั้งแต่หมดฤดูกาล
‎ใช่ครับ
‎เขาตั้งใจถ่วงเวลาเพื่อประชดผู้บริหาร
‎คุณหงุดหงิดกับเรื่องนี้ไหม
‎ไม่ครับ
‎คุณต้องเข้าใจความคิดของผู้เล่น ‎และภูมิหลังของพวกเขา
‎คนบางคนทนได้ บางคนก็แค่ทนไม่ได้
‎และสกอตตีต้องทำแบบนี้
‎เพื่อให้รู้สึกเหมือนให้ได้คุ้มทุนกับค่าตัว
‎ผมเลยไม่หวั่นไหว แล้วบอกว่า ‎"เราจะรอดจากเรื่องนี้ เราจะไม่เป็นไร
‎เราจะมุ่งไปข้างหน้า"
‎นั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่ฟิลทำได้ดีมาก
‎คือการบริหารสิ่งรบกวน ‎และทำให้เรามีสมาธิกับสิ่งที่กำลังทำ
‎สกอตตีมีตารางเวลาที่ต่างออกไปจากเรา
‎เราจะทุลักทุเลกันไปจนกว่าเขาจะกลับมา
‎แต่ตอนนี้เราจะต้องทำให้ได้โดยไม่มีเขา
‎เมื่อถึงเวลาเข้าจริงๆ ‎ภาระนี้ตกไปเป็นของไมเคิล
‎และในหลายๆ ทางเขายินดีรับมันไว้
‎เขาชอบแบบนั้น ‎เขาชอบที่จะแบกรับความรับผิดชอบ
‎ผมกำลังฟิตร่างกายเพื่อเผชิญกับทุกอย่าง
‎ผมชักอยากแข่งขึ้นมาแล้ว
‎ไมเคิลอยากเป็นผู้เล่นที่ดีที่สุดในทีมที่ดีที่สุด
‎สกอตตีไม่อยู่ตรงนี้ แต่เราก็ทำได้ดีกว่านี้
‎ผมพยายามทำให้ลูกทีมเข้าใจจุดยืนของผม
‎สกอตตีลาป่วย ผมต้องลุกขึ้นมานำทีม
‎ผมปล่อยให้ความโกรธ ‎เป็นตัวผลักดันผู้เล่นโดยพูดว่า
‎"ผมต้องการสิ่งนี้ พวกคุณอยากได้มันไหม"
‎เขาเอะอะโวยวายและด่าว่าลูกทีม
‎"นายต้องเก็บลูกให้ดีกว่านี้ อยู่ในตำแหน่ง
‎เราเล่นเป็นทีมไม่ได้ดี เราขี้เกียจในเกมรับ"
‎รู้ไหมว่าเขาทำอะไร เขานั่งรอ กำลังรออะไรอยู่
‎กำลังรอทีมคู่อยู่
‎ทำไม ถ้าคุณเล่นให้แรง ‎แล้วพวกนั้นจะมาช่วยคุณรึไง
‎เขาไม่สนว่าจะทำร้ายจิตใจใคร ‎ถ้าเขาทำให้คุณเสียใจ คุณออกไปได้เลย
‎เขาจะบอกคุณอย่างหน้าตาเฉย ‎"ออกไปเลย เราไม่ต้องการคุณ ออกไป"
‎ไอ้ฮาร์พ รอให้รากงอกรึไง
‎- คิดว่าเราจัดการไม่ได้เหรอ ‎- เรามีเวลา
‎โทนิ ไม่เป็นไรน่ะ
‎รู้ไหมทำไม
‎เพราะฉันจะตะโกนใส่นายทั้งวัน
‎ทุกครั้งที่สกอตตีไม่ได้ลงเล่น
‎ทีมอื่นจะมั่นใจว่าสามารถเอาชนะเราได้
‎นี่!
‎และหากคุณพยายามจะอยู่เหนือคนอื่นให้ได้ตลอด
‎คุณไม่อยากให้พวกเขาได้มีความมั่นใจ
‎ฉะนั้นนั่นเป็นสิ่งที่ผลักดันผม ‎มาเริ่มทำให้ได้กันเถอะ
‎ออกไปคว้าชัยครั้งแรกมา จะไม่พูดซ้ำสอง
‎ทำให้ได้
‎- นี่เวลาอะไร ‎- เวลาแข่ง
‎ทีมบูลส์ร้อนแรงมากคืนนี้ ‎กระเหี้ยนกระหือรืออยากลงแข่ง
‎พวกเขาแพ้เรียบสี่เกมติดกัน ‎น่าอายมากสำหรับทีมที่ดีขนาดนี้
‎บูลส์ทีมเยือนอยู่ในชุดดำ ‎คลิปเปอร์สฝ่ายเจ้าบ้านอยู่ในชุดขาว
‎พวกเขาเล่นกับคลิปเปอร์ส ซึ่งเป็นตัวตลก ‎เป็นทีมที่แย่ที่สุดในลีก
‎แต่แล้ว ทีมเห่ยของลีกก็พาทีมบูลส์ไปถึง ‎การต่อเวลาสองครั้ง
‎จอร์แดนได้แต่รอว่าจะมีใครมาช่วยเขา
‎และไม่มีใครยอมช่วย
‎สำหรับเกมนั้น ‎เขาใจลอยไปที่อื่นและพบกับจุดเปลี่ยน
‎และคำตอบของคำถามที่ว่า ‎"ไมเคิลจอร์แดนเหนื่อยไหม"
‎- ไม่ครับ ‎- ไม่
‎จอร์แดนต้องทำคะแนนไป 49 คะแนน ‎เพื่อที่พวกเขาจะได้ชนะเกมนั้น
‎ไม่มีคำถามหลงเหลืออยู่ ‎เราได้เห็นความยิ่งใหญ่ที่นี่ในคืนนี้
‎บูลส์ชนะเป็นครั้งแรก ‎ระหว่างที่ออกทัวร์ด้วยคะแนน 111 - 102
‎จอร์แดนปิดเกมด้วยการทำได้ถึง 49 คะแนน
‎เรามีโอกาสชนะหลายครั้ง
‎ในการแข่งที่ผ่านมาทั้งหมด ยกเว้นกับคลีฟแลนด์
‎หวังว่าเราจะทำได้ดีต่อไป ‎เราจะได้ปิดเกมระหว่างเดินทางแข่ง
‎เราอยู่ในเกมเหล่านั้น ‎และเราต้องการชัยชนะในครั้งนี้
‎จอร์แดนเหนื่อยมาก ทั้งทางร่างกายและจิตใจ
‎เก่งมากพวก ปิดเกมได้เยี่ยม พวก
‎ผมมีทางเลือกเหรอ
‎- นั่นแหละ ไมเคิล หวังว่าคุณจะชอบข่าว ‎- ขอบคุณ
‎ลักษณะนิสัยของผมคือต้องชนะด้วยวิธีใดก็ตาม
‎ถ้าผมต้องทำเอง ผมก็จะทำ
‎ขอตัวครับ ขอทางเราหน่อย
‎ทุกครั้งที่ผมก้าวลงสนามบาสเกตบอล
‎ผมตั้งมั่นที่จะชนะ
‎ขอทางครับ
‎- ถอยหน่อย ‎- ไม่
‎มันทำให้ผมบ้าเวลาที่ผมทำไม่ได้
‎พอคุณแก่ตัวลง แล้วคุณมองย้อนกลับไป
‎และคุณเข้าใจว่าคุณกลายเป็นคนแบบนี้ได้ยังไง
‎ผมไม่คิดว่าผมจะมาถึงจุดนี้ได้
‎หากปราศจากบทเรียน ‎ที่ผมได้เรียนรู้จากเมื่อตอนเด็กๆ
‎ความชอบแข่งขันในตัวผมเริ่มตั้งแต่ผมยังเล็ก
‎(พฤศจิกายน 1997)
‎(วิลมิงตัน นอร์ทแคโรไลนา)
‎พ่อแม่ของผมได้ให้โอกาสทั้งหมดกับเรา
‎ได้ประสบความสำเร็จในชีวิต
‎พ่อผมทำงานที่เจเนอรัลอิเล็กทริก ‎แม่ทำงานธนาคาร
‎ในฐานะคนผิวดำที่โตในวิลมิงตัน
‎เราพยายามที่จะสร้างเนื้อสร้างตัว
‎ในฐานะครอบครัว เราแกร่งโดยธรรมชาติ ‎แม่ผมแกร่ง พ่อผมก็แกร่ง
‎และสิ่งแวดล้อมที่พวกเราโตขึ้นมาก็ยากลำบาก
‎คุณถูกชนล้ม คุณต้องลุกขึ้นมาใหม่
‎และคุณพยายามอย่างดีที่สุด ‎คุณต้องพยายามที่จะชนะให้ได้เสมอ
‎เราเกลียดการพ่ายแพ้
‎คุณจอร์แดนและฉันพยายามจะแบ่งปัน ‎กับพวกเขาเสมอ...
‎(เดลอริส จอร์แดน ‎แม่ของไมเคิล)
‎"อย่าได้รอให้ใครมายื่นอะไรให้
‎ลูกแข็งแกร่ง ลูกฉลาด ‎ออกไปทำงานเพื่อให้ได้มา"
‎เรามีลูกห้าคนและภรรยากับผมต่างทำงานทั้งคู่
‎(เจมส์ จอร์แดน ‎พ่อของไมเคิล)
‎และบางครั้งเราก็กังวลเกี่ยวกับลูกๆ ที่อยู่ที่บ้าน
‎เราเลยคิดว่าบางสิ่งที่เราทำได้ ‎คือให้พวกเขาเล่นกีฬา
‎ไปส่งเขาที่สนามลิตเติลลีก
‎หรือไม่ก็โรงยิม ‎และให้พวกเขาได้ข้องเกี่ยวกับชุมชน
‎(พาร์กเกอร์ส)
‎พ่อแม่ผมพยายามให้ผมไม่มีเวลาว่าง
‎พวกเขาอยากให้เราทุกคนได้เล่นกีฬาเสมอ
‎เพื่อที่เราจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับชีวิต
‎ตอนนั้นก็มีการเหยียดผิวในนอร์ทแคโรไลนา
‎ไปทั่วทั้งสหรัฐฯ เลย รู้ไหม
‎และมีเรื่องแบบนั้นอยู่ตลอด
‎ฉะนั้น ในฐานะเด็กผมเลยคิดว่า ‎"โอเค ผมไม่อยากอยู่ที่นี่
‎ผมอยากทำให้ดีเยี่ยมกว่านี้"
‎ฉะนั้นแรงผลักดันของผมคือ ‎การได้ออกมาอยู่นอกวิลมิงตัน
‎สำหรับผมแล้ว มันคือการเป็นนักกีฬา
‎เราเคยแข่งกันบ่อยครั้งมากในสวนหลังบ้าน
‎พี่ชายน้องชายผมเกลียดการแพ้ ‎แต่ไม่เท่ากับผม
‎เพราะถ้าตอนนั้นคุณชนะผม ‎ต้องต่อยกันล่ะ
‎และผมก็เป็นแบบนั้น
‎พวกเขาทั้งคู่ชอบแข่งขันกันมาก
‎จะว่าไปแล้ว ตอนนั้นคงพูดได้ว่า
‎แลรี่เป็นนักบาสที่เก่งที่สุด
‎พ่อผมผลักดันเรา เขาผลักดันทุกคน
‎และเขามักเป็นแบบนั้น ‎ถ้าเขารู้สึกว่าคุณไม่ได้ทำดีที่สุดอยู่
‎เขาจะหาทางที่จะผลักดันคุณมากกว่าเดิม
‎และนั่นทำให้ไมเคิลมีความทะเยอทะยาน
‎เพราะตอนนั้นแลรี่เก่งกว่าอยู่นิดหน่อย
‎จากมุมมองของการแข่งขันแล้ว ผมไม่คิดว่า
‎ผมจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้ ‎หากไม่ได้เผชิญหน้ากับพี่ชาย
‎เวลาที่คุณทะเลาะกับคนที่คุณรัก...
‎มันจุดประกายไฟในตัวคุณ
‎และผมรู้สึกมาตลอดว่าผมต้องสู้กับแลรี่ ‎เพื่อให้พ่อหันมาสนใจ
‎ผมเป็นคนชอบทำอะไรเองเวลาอยู่บ้าน
‎ผมเลยชอบพาแลรี่ออกไปเที่ยว
‎และเขาหลงใหลกับการซ่อมสิ่งของด้วยมือ
‎ภาคภูมิใจมากกับผลงาน
‎ไมเคิลก็จะออกไป คุณจะบอกว่า ‎"เอาไขควงฟิลิปส์ให้หน่อย"
‎เขาอาจส่งคีมให้คุณแทน
‎และผมจะหมดความอดทนกับเขา ‎ผมจะบอกว่า
‎"กลับไปอยู่ในบ้านกับแม่ไป
‎แกไม่มีวันทำอะไรสำเร็จ ไปอยู่กับแม่ไป"
‎ตอนที่คุณกำลังประสบกับเรื่องแบบนั้น ‎มันสะเทือนใจมาก
‎เพราะผมต้องการมัน ผมต้องการการยอมรับ
‎ผมต้องการความมั่นใจในตัวเองแบบนั้น
‎ฉะนั้นผมยิ่งมุ่งมั่นที่จะ
‎เป็นให้ดีเท่า ถ้าไม่ดียิ่งกว่าพี่ชายผม
‎(โรงเรียนมัธยมเลนี่ ‎วิลมิงตัน นอร์ทแคโรไลนา)
‎ผมพบเขาในการคัดตัว
‎แต่ไม่มีอะไรโดดเด่นในการคัดตัว
‎เขาไม่ได้เข้าทีมโรงเรียนตอนอยู่เกรดสิบ
‎(เฟร็ด ลินช์ ‎โค้ช โรงเรียนมัธยมเลนี่)
‎พอผมกลับบ้านแล้วบอกแม่ว่าผมถูกตัดออก ‎ผมหมดกำลังใจเลย
‎ผมไม่อยากเล่นกีฬาอะไรต่ออีก
‎ผมรู้สึกว่าโค้ชไม่ชอบผม
‎เขาเสียใจมาก เขากลับมาร้องห่มร้องไห้ที่บ้าน
‎และเราร้องไห้กันทั้งสองคน ‎เพราะฉันรู้ว่าเขาอยากได้แข่งกับคนอื่นๆ
‎ที่ฉันบอกเขาก็คือ "ถ้าลูกต้องการมันจริงๆ ‎ฤดูร้อนนี้ซ้อมให้หนัก"
‎และเขาก็ทำแบบนั้น
‎เขาตั้งมั่น เขาจะซ้อมอยู่ทั้งวัน ‎ลูกบาสไม่เคยห่างมือเขาเลย
‎ถ้าคุณอยากให้ไมเคิลทำให้ดีที่สุด
‎ให้บอกเขาว่าเขาทำไม่ได้
‎หรือว่าเขาทำให้ดีเท่าคนอื่นไม่ได้
‎ผมว่าเขาถือเป็นการท้าทายส่วนตัว ‎ที่ต้องทำให้สำเร็จ
‎เพียงเพื่อจะพิสูจน์ว่าคุณคิดผิด
‎พัฒนาการของไมค์จากเกรดสิบ ‎ถึงเกรดสิบเอ็ดนั้นก้าวกระโดดมาก
‎หลายอย่างเป็นที่ส่วนสูงของเขา
‎เขาเคยสูง 178 หรือ 180 ซม. ‎กลับมาฤดูใบไม้ร่วงปีนั้นแล้วสูง 190 ซม.
‎เขามีทักษะตำแหน่งการ์ดที่ดี ‎เขาเล่นเป็นตำแหน่งการ์ดตลอด
‎เขาเอาลูกบอลอยู่หมัด
‎แล้วตอนนี้ก็สูง 190 กว่าแล้วด้วย
‎นั่นทำให้เขาเป็นผู้เล่นที่เก่งขึ้นมาก
‎ตอนนั้นเรารู้ว่าเขาพิเศษ
‎ผู้อำนวยการด้านกีฬาของโรงเรียน ‎ในแฮนโนเวอร์เคาน์ตีโทรมาบอกว่า
‎"ผมมีคนที่คิดว่าเขาอาจมีโอกาส"
‎และนั่นคือไมค์ จอร์แดน
‎เราเลยเชิญเขามาเข้าค่ายบาสเกตบอลกับเรา
‎ตอนที่เขามาถึงที่นี่ เราได้ยินกิตติศัพท์เขา ‎ได้ยินว่าเขาเก่งใช้ได้
‎ห้าวันต่อมา ตอนที่เขาจากไป ‎เราคิดว่าเขาเป็นผู้เล่นที่ดีที่สุดในอเมริกา
‎(กรกฎาคม 1980)
‎(ตุลาคม 1985)
‎(เริ่มต้นฤดูกาลในปี 1985-1986 ‎ไมเคิล จอร์แดนนำ)
‎(ทีมบูลส์ทั้งด้านการทำคะแนน ช่วยทำคะแนน ‎เก็บลูกและแย่งลูก)
‎(เขาเป็นนักบาสหน้าใหม่มาแรงแห่งปี ‎และพร้อมที่จะ)
‎(นำทีมชิคาโกเข้ารอบรองชนะเลิศเป็นครั้งที่สอง)
‎(ชิคาโกบูลส์ปะทะโกลเดนสเตทวอริเออร์ส ‎25 ตุลาคม 1985)
‎มันเป็นเกมที่สามของฤดูกาล ‎ในฤดูกาลที่สอง
‎เรากำลังเล่นกับโกลเดนสเตท ‎ผมขึ้นไปปัดลูก...
‎บูลส์กำลังโหมกำลังไปที่ไมเคิล จอร์แดน...
‎และตอนที่ผมลงมาที่พื้น ผมกระแทกลงอย่างจัง
‎ดูเหมือนว่าไมเคิลจะเซนิดหน่อย
‎เขาดูจะระมัดระวังข้อเท้าข้างนั้น ‎เขาได้รับบาดเจ็บก่อนหน้านี้ไม่นาน
‎ตอนที่ผมทำแคทสแกน มันหักอย่างชัดเจน ‎และผมจบเห่
‎นักบาสหน้าใหม่แห่งปีของปีที่แล้วไมเคิล จอร์แดน ‎ต้องลาพักเพราะข้อเท้าซ้ายหัก
‎ผมเสียใจมาก ‎เพราะผมไม่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน
‎ผมเข้าเฝือกอยู่ ทำอะไรไม่ได้เลย ‎ผมกระวนกระวาย
‎ผมแน่ใจว่าผมทำตัวน่ารำคาญให้คนมากมายเห็น
‎เขาทำกระดูกหักตรงกลางข้อเลย
‎มันเป็นส่วนของร่างกาย
‎ที่ไม่อาจฟื้นตัวได้เร็วนัก ‎เพราะเลือดไปเลี้ยงไม่ถึง
‎เวลาพักฟื้นอาจจะประมาณหกหรือสิบสองสัปดาห์ ‎หรืออาจจะนานกว่านั้น
‎และมีบางครั้งที่รอยแตกนั้นไม่หายดี
‎ไมเคิลไม่เคยพลาดเกมไหน ‎ตั้งแต่อยู่โรงเรียนมัธยม
‎มหาวิทยาลัยและเอ็นบีเอมาจนถึงตอนนี้
‎จู่ๆ เขาก็พลาดไป 64 เกม
‎ผมไม่ได้ทำอะไร ได้แต่ดูเกม ‎นั่งอยู่ข้างสนาม
‎พ่อกับแม่ผมมาหาและใช้เวลาอยู่กับผมมาก
‎คุณให้เขานั่งเฉยๆ แบบนั้นไม่ได้หรอก
‎คุณจอร์แดนกับฉันพูดกันว่า ‎"ไมเคิล ลูกยังไม่พร้อม"
‎เขาบอกว่า "ผมไม่คิดว่าแม่จะบอกผมได้ ‎ผมรู้ว่าร่างกายผมพร้อมเมื่อไหร่"
‎"หมอจะบอกเองเวลาที่ลูกพร้อม"
‎ผมร้อนรนอยากทำอะไรสักอย่าง
‎ดังนั้น...
‎ผมเลยกล่อมให้ทีมบูลส์ ‎ให้ผมกลับไปเรียนมหาวิทยาลัย
‎(มหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา)
‎ผมเพิ่งเริ่มไปโรงยิม ชูตลูก
‎แล้วผมก็เริ่มเล่นตัวต่อตัว
‎แล้วผมก็เริ่มเล่นสองต่อสอง ‎แล้วก็สามต่อสาม
‎แล้วผมก็เล่นห้าต่อห้า ‎ทีมบูลส์ไม่รู้เลยว่าผมทำอะไรอยู่
‎และพอผมกลับไปที่บูลส์...
‎น่องของผมข้างที่ได้รับบาดเจ็บ ‎นั้นแข็งแรงกว่าข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ
‎สิ่งแรกที่พวกเขาถาม "คุณไปทำอะไรมาน่ะ"
‎ไม่ เราไม่รู้ว่าเขาฝึกซ้อม ‎จนกระทั่งเขากลับมาบอกเรา
‎ไมเคิลกลับมา เขาบอกว่า ‎"ผมได้ฝึกซ้อมวันละชั่วโมงครึ่งทุกวัน
‎ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา"
‎หลังจากหัวใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
‎รู้ไหม ผมทรุดลงแล้วบอกว่า ให้ตายสิ
‎ผมค่อยๆ ฝึกซ้อม ‎จนถึงระดับที่ผมเล่นห้าต่อห้าในเกม
‎และผมมั่นใจว่าเท้าหายดีแล้ว ‎และผมเล่นบาสอีกได้
‎ไมเคิลถามว่า "ถ้าผมเล่น ‎มีความเสี่ยงกี่เปอร์เซ็นต์ที่ผมจะบาดเจ็บอีก"
‎หมอบอกว่า "สิบเปอร์เซ็นต์"
‎และผมโมโหเป็นบ้า ผมบอกว่า ‎"ฟังนะ มันมีโอกาสแค่สิบเปอร์เซ็นต์
‎แต่มีโอกาสอีก 90 เปอร์เซ็นต์ ‎ที่ผมจะไม่บาดเจ็บ"
‎แล้วผมถามหมอกลับไปว่า
‎"จะเกิดอะไรขึ้นถ้าสิบเปอร์เซ็นต์นั้น ‎ดันเป็นจริงขึ้นมา"
‎แล้วพวกเขาก็บอกว่า "ถ้าเป็นงั้น ‎อาชีพเขาก็จบเห่"
‎แหม มองโลกในแง่ร้ายกันจัง
‎ระหว่างที่ผมคิดว่าแก้วมีน้ำอยู่ครึ่ง ‎ทุกคนคิดว่ามันว่างอยู่ครึ่ง
‎ฉะนั้น ผมเลยบอกไมเคิลว่า ‎"คุณไม่เข้าใจอัตราความเสี่ยงในที่นี้
‎ถ้าคุณปวดหัวมาก และผมเอายาให้คุณขวดหนึ่ง
‎ยาเก้าเม็ดจะทำให้คุณหาย ‎และหนึ่งเม็ดจะฆ่าคุณ
‎คุณจะกินยานั่นไหม"
‎ผมมองดูเขาแล้วพูดว่า "ขึ้นอยู่กับว่า ‎ปวดหัวหนักแค่ไหนน่ะสิ"
‎จากมุมมองของเจอร์รี ไรนส์ดอร์ฟแล้ว
‎(มาร์ค แวนซิล ‎ผู้เขียนแรร์แอร์)
‎เป็นการตัดสินใจทางธุรกิจล้วนๆ ‎คุณตัดสินใจไม่เอาเขาลงเล่น
‎นี่เป็นแฟรนไชส์ของคุณ ‎จริงๆ นะ แฟรนไชส์ของคุณเลยล่ะ
‎ใจผมคิดว่า เขาไม่ควรเสี่ยงกลับมาเล่น
‎เพราะเราไม่ได้จะชนะแชมป์อยู่แล้ว
‎ทำไมจะต้องเสี่ยงอีกสิบเปอร์เซ็นต์ ‎ว่าอาชีพคุณจะจบลง
‎แต่เขาไม่ได้มองแบบนั้น
‎ผมเริ่มคิดว่า "บางทีอาจไม่ใช่ที่ผมไม่ได้เล่น
‎แทนที่เราจะแพ้เกม
‎เราจะได้ไปเข้าร่วมสุ่มเลือกทีมลงแข่ง"
‎คุณว่ามีอะไรเกี่ยวกับ ‎เรื่องที่อยากได้อยู่ในตำแหน่งที่ดีกว่านี้
‎ที่ได้เข้าร่วมการสุ่มจับคู่ทีมไหม
‎หวังว่าไม่นะ นั่นแสดงให้เห็นการคิดแบบผู้แพ้
‎และไม่ใช่แค่ทีมนะ ผู้บริหารก็ด้วย
‎เราน่าจะพยายามออกไปเล่นให้ชนะเสมอ
‎ในที่สุดเจ้าของบูลส์ผู้เหนื่อยหน่าย ‎เจอร์รี ไรนส์ดอร์ฟก็ตกลงยอมประนีประนอม
‎ซึ่งจะทำให้ดาวรุ่งของเขาเล่น
‎เป็นเวลาจำกัดเป็นนาทีในแต่ละเกม
‎เราตกลงประนีประนอมกัน ‎และเราให้เขาได้กลับมาเล่น
‎คิดว่าน่าจะเจ็ดนาทีต่อครึ่งเกม
‎พวกเขาให้ผมได้กลับมาเล่น
‎แต่แล้วก็กำหนดระยะเวลาอันจำกัดในการเล่น
‎จอร์แดนทำไปสิบคะแนนในการเล่นแบบจำกัดเวลา
‎พวกนั้นให้เขาเล่นเจ็ดนาทีต่อครึ่งเกม ‎มีนาฬิกาจับเวลาด้วย
‎ลูกสั้น
‎แต่สำหรับไมเคิลต้องสำเร็จ
‎เขาอาจจะกำลังชูตลูกแล้วแบบว่า... ‎เสียงสัญญาณ
‎"จอร์แดน คุณต้องออกแล้ว"
‎ไมเคิล จอร์แดนนั่งลง
‎ดูเขาไม่ค่อยพอใจที่ต้องนั่งลง ‎เขาฮึดเตรียมลงเล่นเต็มที่
‎พวกนั้นต้องห้ามเขาไม่ให้เล่น
‎อะไรคือเหตุผล ‎สำหรับการเล่นเจ็ดนาทีต่อครึ่งเกมครับ
‎คือว่า เราคิดว่าหมอได้บอกว่า ‎เป็นเวลาระยะสั้นๆ
‎เราคิดว่าเราพยายาม
‎จะเสี่ยงให้น้อยที่สุด
‎ในตอนนั้นโค้ชคือสแตน อัลเบ็ค
‎ผมเลยบอกว่า "สแตน ช่างหัวคนพวกนี้เหอะ
‎ให้เวลาเจ็ดนาทีทองที่สำคัญที่สุดกับผม"
‎ตอนนี้เราเลยเริ่มชนะและเริ่มมีทีท่าว่า ‎จะได้เข้าไปเล่นรอบรองชนะเลิศ
‎เรามาถึงเกมที่เป็นจุดหัวเลี้ยวหัวต่อ
‎(ชิคาโกบูลส์ปะทะอินเดียนาเพเซอร์ส ‎3 เมษายน 1986)
‎เราไปแข่งกับทีมอินเดียนาในอินเดียนา
‎เราต้องชนะเกมนี้เพราะมันจะทำให้เราไปอยู่ ‎ในตำแหน่งที่จะได้เล่นรอบรองชนะเลิศ
‎สแตนถูกด่าเละว่า "ถ้าคุณให้เขาเล่นหนึ่งวินาที
‎เกินสิบสี่นาทีคุณจะถูกไล่ออกตรงนั้นเลย"
‎จอร์แดนอยู่แถวจอโอ๊กลีย์ ‎กำลังตั้งท่าจะกระโดด ลูกเข้าไปแล้ว
‎เป็นเวลาสิบสี่นาทีที่ผมบ้าคลั่งมาก
‎และเราดูเหมือนว่าเราจะชนะ
‎กำลังเร่งเครื่องมาจากทางซ้าย ทีมบูลส์...
‎ลูกหกเมตรได้อยู่ บูลส์นำครับ
‎วงนอกมีริชาร์ดสัน ข้างขวาเป็นเฟลมมิง ‎ลูกเจ็ดเมตร ลงไปแล้วครับ
‎(ชิคาโกบูลส์ 107 - อินเดียนาเพเซอร์ส 108 ‎ควอเตอร์ที่สี่)
‎เหลือเวลาอีก 31 วินาที ทางบูลส์ยื้อเวลา ‎ยังตามอยู่คะแนนหนึ่ง
‎แล้วจู่ๆ เวลาผมก็หมดลง
‎ผมไม่รู้ว่าเจอร์รีลงมาจากอัฒจันทร์ ‎เพื่อพูดว่า
‎"เอ้า เอาเขาออกมาได้แล้ว" ‎และมีเวลาเหลืออยู่แค่ 30 วินาที
‎เหลืออีก 31 วินาที
‎เวลาของไมเคิลหมดลงแล้ว
‎ผมแบบ... ผมโกรธ
‎ช่างเป็นการเล่นที่น่าประทับใจใน...
‎ไมเคิลเข้าใจดีว่ามันเป็นอย่างไร
‎คุณเล่นเพื่อให้ชนะ แค่นั้น
‎"ฉะนั้นผมไม่อยากได้ยินเกี่ยวกับที่คุณถูกเลือก
‎ผมไม่อยากได้ยินเกี่ยวกับว่า ‎คุณไม่ได้ลงเล่นในรอบรองชนะเลิศ
‎และว่ามันคงจะดีแค่ไหน
‎นั่นไม่ใช่วิธีที่คุณเล่นเกม"
‎ผมขอร้องสแตน "ให้ผมลงเล่น
‎เถอะน่า มีเวลาเหลือแค่ 14 วินาทีเอง ‎สแตน สิบสามวินาทีได้ไหม
‎ให้ผมได้ลงเล่น 13 วินาทีเถอะ"
‎เขาพูดว่า "ผมให้คุณลงเล่นไม่ได้ ‎ผมจะตกงาน"
‎มันเติมเชื้อไฟให้กับทฤษฎีที่ว่า
‎เรากำลังพยายามจะไม่เข้าไปรอบรองชนะเลิศ
‎เพื่อที่เราจะได้มีโอกาสเลือกดีกว่าเดิม
‎แต่ผมสาบานไว้ว่า ‎จะเข้าไปถึงรอบรองชนะเลิศให้ได้ทุกปี
‎และนี่เป็นโอกาสของเรา ‎ที่จะเข้าไปในรอบรองชนะเลิศ
‎มันเป็นเกมของเรา มีเวลาเหลืออยู่ 13 วินาที
‎แล้วดูนั่นสิ จอห์น แพ็กซ์สันทำคะแนนได้
‎แพ็กซ์มาแล้วครับ ‎ด้วยการกระโดดยัดห่วงด้วยมือเดียว
‎บังเอิญโชคดีที่ผมส่งบอลไปมั่วๆ
‎แล้วกลายเป็นว่าเราชนะเกมนั้น
‎บูลส์ชนะครับ ‎บูลส์ยื้อไว้ได้และชนะไปเพียงคะแนนเดียว
‎ช่างเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่สำหรับทีมบูลส์
‎เราไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อ
‎สแตนล็อกประตู
‎และเจอร์รี เคราส์เข้ามา ‎เขาอยากเข้ามาตอนจบเกม
‎แต่สแตนไม่ยอมให้เขาเข้า
‎รู้ไหม มันช่าง...
‎มันเป็นสถานการณ์ที่ไม่ดีเท่าไหร่
‎ความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจกับผู้บริหาร ‎โดยเฉพาะกับเจอร์รี เคราส์นั้น
‎คือเขาเชื่อว่ามันละเมิดกฎสำคัญที่สุดของกีฬา
‎ของสิ่งที่ผมอาจพูดได้ว่าเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
‎ในวิธีที่ไมเคิลใช้ชีวิตของเขา
‎คุณทำให้ดีที่สุด และคุณทำเพื่อให้ชนะ ‎ทุกครั้งไป
‎จากนั้นเป็นต้นมา
‎ความสัมพันธ์ของไมเคิลกับเจ้าของและผู้บริหาร ‎ก็ร้าวลึกอย่างยากประสาน
‎และมันยังคงเป็นอย่างนั้นตลอดมา
‎ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งพลัง ‎และความสามารถของไมเคิล จอร์แดนได้
‎ทีมบูลส์ได้เข้าไปคว้าชัย ‎ในรอบรองชนะเลิศอย่างหวุดหวิด
‎ซึ่งในทางกลับกันทำให้พวกเขาเสียโอกาส
‎ในการเลือกผู้เล่นเจ็ดคนแรกในปีหน้า
‎กลายเป็นว่าเราเข้ารอบรองชนะเลิศได้
‎ผมเชื่อว่าเราชนะแค่ 30 เกม ‎ในฤดูกาลแข่งขันปกติในปีนั้น
‎เราจบที่อันดับแปด
‎เหมือนกับว่าจอร์แดนมุ่งมั่นทีมของเขา ‎กับสถิติที่เสียไป เพื่อให้ได้เข้ารอบรองชนะเลิศ
‎แล้วรางวัลของพวกเขาคืออะไรน่ะเหรอ
‎พวกเขาได้เล่นกับบอสตันเซลติกส์ที่ยอดเยี่ยมน่ะสิ
‎พร้อมผู้เล่นสี่คนที่ได้จารึกชื่อไว้ในหอเกียรติยศ
‎มีทั้งแพริช แม็คเฮลและวอลตัน
‎ทุกคนสูงสองเมตรกว่าแล้วยังสามารถทำคะแนน ‎วิ่ง ป้องกันได้อีก
‎เรามีแดนนี่ เอนจ์และเดนนิส จอห์นสัน ‎การ์ดของเรา และตัวผมเองเป็นตัวรุกที่ตัวเล็ก
‎เรามีทีมใหญ่ และเราสนิทกัน ‎และเราเก่งมาก
‎และในทีมทั้งหมดที่ผมเคยอยู่ ‎ไม่มีข้อสงสัยเลยว่านั่นคือทีมที่ดีที่สุด
‎ด้วยสภาพที่ทีมต้องเผชิญ...
‎นั่นคือสิ่งที่คุณเล่นเพื่อให้ได้มา ‎คุณจะได้เข้าไปอยู่ในสภาพการณ์แบบนั้น
‎ทีมเซลติกส์ชนะ 31 เกมติดต่อกัน
‎พวกเขาเอาชนะชิคาโกหกครั้งในปีนี้ ‎ในฤดูกาลปกติ
‎ไมเคิลมีความมั่นใจในตัวเองอย่างน่าทึ่ง
‎เขาชอบขึ้นเล่นเวทีใหญ่
‎นี่เป็นโอกาสได้เล่นปะทะกับ ‎แลรี่ เบิร์ด และทีมบอสตันเซลติกส์
‎ให้ตาย ถึงเวลาต้องขึ้นแสดงแล้ว
‎คือไมเคิลเพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บครั้งใหญ่
‎และเราไม่รู้ว่าควรคาดหวังอะไร
‎ไมเคิล จอร์แดนกลับมาแล้ว ‎และไม่มีการกำหนดระยะเวลาการเล่น
‎เขาพร้อมจะปล่อยของแล้ว
‎และเราพร้อมที่จะไปชมที่บอสตันการ์เดนกันแล้ว
‎พวกเขายกเลิกข้อจำกัดต่างๆ หมด ‎มันเหมือนกับการปล่อยหมาบ้า
‎จอร์แดนกระโดดค้างในอากาศ ยัดลูกลงห่วง...
‎จอร์แดนยิงจากด้านข้างสนาม...
‎จอร์แดนกลับตัวกลางอากาศ ยังไงลูกก็ลง
‎เราแค่อยากจะ "ทำยังไงก็ได้เพื่อกำราบไมเคิล"
‎แต่คุณกำราบคนเก่งอย่างนั้นไม่ได้
‎ไมเคิลจอร์แดนหมุนตัว ย่อตัว ‎เสียสมดุล...
‎น่าทึ่งจริงๆ ครับ
‎จอร์แดนชนะเดนนิส
‎คาร์ไลส์ได้รับหน้าที่ที่ไม่มีคนอยากทำ ‎คือการปราบจอร์แดน
‎น่าดูชมจริงไหม
‎คือว่า ตอนนี้คาร์ไลส์อยากหาแม่มากกว่า
‎จอร์แดนคอยท่าอยู่แล้ว พุ่งตัวออกไป
‎ดูนี่สิ
‎เรามีผู้เล่นหลายคนในลีกที่สามารถทำคะแนนได้
‎เขาเทพยิ่งกว่านั้นไปอีก
‎เราเตรียมแผนมาสู้ แต่กลับชนะใสๆ
‎แม็คเฮล เบิร์ด แพริช... และฟาวล์ครับ ‎นั่นไงทีมเซลติกส์
‎(1986 อีสเทิร์นคอนเฟอร์เรนซ์นัดเปิดสนาม ‎ชิคาโกบูลส์ 104 - บอสตันเซลติกส์ 123)
‎(เซลติกส์นำไปหนึ่งเกม)
‎ใครเป็นผู้เล่นยอดเยี่ยมของเกมนี้ครับ จอห์น
‎ยากที่จะไม่พูดถึงไมเคิล จอร์แดนในคืนนี้
‎เราเลือกเขาเป็นผู้เล่นยอดเยี่ยม
‎สี่สิบเก้าคะแนน แย่งลูกคืนได้สี่หน
‎ช่างเป็นความพยายามอันน่าประทับใจจากชายผู้นี้
‎เป็นเรื่องยากสำหรับทีมชิคาโก ‎และสแตน อัลเบ็คในตอนนี้
‎ที่จะเตรียมเขาให้พร้อมในเกมที่สอง
‎พวกเขาเล่นกันหนักมากในคืนนี้
‎ผมจำเกมสองได้ ‎วันก่อนหน้านั้นผมไปเล่นกอล์ฟกับไมเคิล
‎มีไมเคิล แดนนี่ ไมค์ แครี่กับตัวผม
‎และไมเคิลกับแดนนี่กำลังแหย่กันไปมา
‎ก่อนเกมสอง คุณได้เล่นกอล์ฟกับแดนนี่ เอนจ์
‎เข้าป่า วันนี้ตีได้ไม่ดีเลย
‎วันนั้นผมได้เงินค่าพนันจากไมเคิล ‎และเราคุยทับกัน
‎นั่นน่าจะเป็นความผิดพลาด
‎เอาให้ลง
‎โมโหโว้ย
‎พอเราตีเสร็จ เราไปขึ้นรถกัน ‎เราส่งแดนนี่ลงก่อน
‎และไมเคิลบอกว่า
‎"นี่ บอกดีเจคนของนายด้วยว่า ‎ฉันมีของบางอย่างจะให้เขาพรุ่งนี้"
‎(อีสเทิร์นคอนเฟอร์เรนซ์ปี 1986 รอบแรก ‎เกมที่สอง ชิคาโกบูลส์กับบอสตันเซลติกส์)
‎ในเกมแรก ไมเคิลทำคะแนนได้ 49 คะแนน...
‎แต่ผมไม่คิดว่ามีใครคาดว่า
‎จะเกิดอะไรขึ้นในเกมต่อไป
‎เขาทำคะแนนตามใจชอบ ยัดลูกลงห่วง ‎ชูตลูกสวยๆ
‎เขาจะอยู่ตรงกลางสนาม ‎แล้วชูตลูกข้ามหัวคนอื่นไป
‎ผมเล่นทุกนาทีในเกมที่สองจริงๆ
‎ผมไม่หยุดเลย
‎สลับตัวกัน เบิร์ดกันจอร์แดน ‎จอร์แดนกระโดดชูตลูกได้อยู่ดี
‎สแตน อัลเบ็คได้แต่ทำให้ผมอยู่เดี่ยวๆ
‎และผมฉวยโอกาสจากความหนุ่มแน่น ‎และพลังงานที่เหลือล้น
‎จอร์แดนพยายามใช้ความเร็วของเขา ‎และมันได้ผล
‎จอร์แดนทำไป 31 คะแนน ตรงเป้า
‎จอร์แดนดวลกับเอนจ์ หมุนตัวเข้าช่อง ‎รับลูกไปและกลายเป็นฟาวล์
‎เราล้อเขากันทุกคนในวันนั้น ‎ไม่ใช่แค่คนเดียว
‎ดีเจคือตัวรับที่ดีที่สุดของเรา
‎และเขาได้ฟาวล์สี่ครั้ง ‎ก่อนหน้านี้ในควอเตอร์ที่สาม
‎เดนนิส จอห์นสันได้ฟาวล์สี่ครั้ง ‎ขอต้อนรับสู่ชมรม
‎ผมเกาะติดเขาอยู่พักหนึ่ง ‎แดนนี่ก็เหมือนกัน ดีเจเกาะติดเขาอยู่ตลอด
‎ผมจำได้ว่าหัวเราะออกมาตอนกลางเกม
‎เพราะวอลตันสบถใส่ผม
‎เพราะเขาต้องกันจอร์แดนสองสามครั้ง
‎วอลตันฟาวล์ไปห้า ครั้งต่อไปเขาต้องออกแน่
‎จอร์แดนถูกปล่อยเกาะ ต้องสู้ตัวต่อตัว
‎ลูกลงไปแล้ว...
‎วอลตันถูกให้ออกเพราะฟาวล์
‎จอร์แดนชูตลูกโทษไป 18 ครั้ง ‎และลงไป 16 ครั้ง
‎ให้ตายสิ 48 คะแนนสำหรับไมเคิล จอร์แดน
‎ชอบ 49 คะแนนเมื่อวันพฤหัสใช่ไหม ‎แล้ว 50 คะแนนในวันอาทิตย์ล่ะ
‎โยนข้ามหัวแพริช ลงไปแล้ว
‎ห้าสิบสองคะแนนสำหรับจอร์แดน
‎ไมเคิล กระโดดชูตลูกจากข้างสนาม ‎ลงไปแล้วครับ กรรมการบอกว่าฟาวล์
‎ไมเคิลชูตให้ได้เสมอกัน ไม่มีเวลาเหลือแล้ว
‎มีการต่อเวลาที่บอสตันการ์เดน
‎จอร์แดนยิงลูกได้ ห้าสิบหกคะแนนเข้าไปแล้ว
‎ถ้าเป็นหกสิบเอ็ดคะแนนจะทำสถิติ ‎ทำคะแนนสูงสุดได้ในเกมเดียวรอบรองชนะเลิศ
‎ได้แล้วครับ หกสิบสามคะแนนสำหรับจอร์แดน
‎มีการทำสถิติใหม่ของเอ็นบีเอในบอสตันการ์เดน
‎มันเป็นเกมที่มีการทำคะแนนกันสูงมาก
‎และโชคดีสำหรับเราที่ได้ลูกสุดท้ายไป
‎เบิร์ดรับและส่งลูกให้แพริช...
‎และเป็นชัยชนะที่ได้มาอย่างยากเย็น ‎สำหรับบอสตันเซลติกส์
‎เพื่อชนะไปสองเกมรวด
‎เราโชคดีที่ได้ชนะเกมนั้น แต่ไมเคิลทำได้ดีเยี่ยม
‎ผู้เล่นยอดเยี่ยมสนับสนุนโดยมิลเลอร์ไลท์ ‎ในวันนี้คือไมเคิล จอร์แดน
‎โดยทำคะแนนสูงสุดตลอดกาลที่ 63 คะแนน ‎ในรอบรองชนะเลิศเพียงเกมเดียว
‎กลายเป็นว่าเราชนะเป็นแชมป์ซีรีส์
‎แต่ช่างเป็นการเล่นในรอบรองฯ ‎ที่ยอดเยี่ยมเหลือเกิน
‎ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อน ‎หลังจากนั้นก็ไม่เคยเห็นอีกเลย
‎นั่นไม่ใช่ไมเคิล จอร์แดนแล้ว ‎เป็นพระเจ้าปลอมตัวมาต่างหาก
‎(จอร์แดนทำให้เบิร์ดประทับใจ)
‎ไม่มีใครเหมือนเขา
‎แม่นมาก ผมไม่เคยเห็นใครเล่นได้แบบเขา
‎และนั่นรวมถึงทุกคนที่เคยมีมาเลย
‎จอร์แดนเป็นผู้เล่นที่เก่งกาจที่สุดในเอ็นบีเอ
‎(แมจิก จอห์นสัน ‎การ์ด - แอลเอเลเกอร์ส)
‎จนถึงตอนนี้
‎ผู้เล่นอย่างผมกับแลรี่ที่รู้จักเกม
‎(แมจิก จอห์นสัน ‎ผู้เล่นเอ็นบีเอออลสตาร์ 12 ครั้ง)
‎ที่รู้จักบาสเกตบอลชิงแชมป์ ‎เรารู้น่ะว่าเขากำลังมาแรง
‎เขาแค่ต้องการพาหนะที่เหมาะสม
‎เราตระหนักแล้วว่าไมเคิล จอร์แดน ‎เป็นผู้เล่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเอ็นบีเอ
‎ฉะนั้น หนึ่งปีต่อมา ‎เราเลยสร้างทีมขึ้นใหม่ทั้งหมด
‎เคราส์คร่ำเคร่งกับงานนี้
‎(มิถุนายน 1987 บูลส์)
‎เราเพิ่มคนที่เยี่ยมๆ อย่างฮอเรซ แกรนต์ ‎และสกอตตี พิปเพนเข้าไปในทีม
‎เราเปลี่ยนโครงสร้างของทีม
‎ผมจะให้เครดิตกับเจอร์รี เคราส์เสมอ ‎ที่รวบรวมพลได้เหมาะเหม็ง
‎ผมแน่ใจว่าการแลกเปลี่ยนตัวผู้เล่น ‎ที่ยากที่สุดที่เขาเคยทำ
‎คือแลกชาลส์ โอ๊กลีย์ไปนิวยอร์ก ‎แล้วเอาบิล คาร์ตไรต์มา
‎เราต้องการคนตัวโต ฉะนั้นบิลเลยเหมาะมาก
‎ถึงผมจะรักชาลส์
‎นี่เป็นทีมที่เหมาะกับเรามากกว่า
‎ไมเคิลชอบพอกับชาลส์มาก ‎เพราะชาลส์เป็นคนคุ้มครองเขา
‎ไมค์เป็นคนที่ทำคะแนนอยู่เรื่อย ‎และเขามักถูกชนล้มบ่อยๆ
‎และชาลส์เป็นคนที่คอยช่วยเขา
‎โอ๊กลีย์ไปเอาเรื่องกับ "ฮ็อตร็อด" วิลเลียมส์
‎ตอนที่เคราส์ทำการแลกเปลี่ยนตัวกันนั้น
‎นั่นอาจเป็นหนึ่งในสิ่งที่ ‎กำหนดเส้นทางอาชีพของเขา
‎ชาลส์ โอ๊กลีย์กับผมเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
‎เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาก
‎แต่ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้สำหรับชัยชนะ ‎ตอนที่เขาจากไป
‎เจอร์รีรวมทีมได้ดีมาก
‎เขาแลกเปลี่ยนตัวได้เยี่ยม ‎เซ็นสัญญากับผู้เล่นอิสระเยี่ยมๆ
‎เขาควรได้รับคำชมมาก
‎แต่เขาดันมาขัดขาตัวเองเสียนี่
‎(พฤศจิกายน 1997)
‎(ซีแอตเทิล)
‎(สกอตตี พิปเพนยังคงพักฟื้น ‎หลังผ่าตัดข้อเท้าที่บาดเจ็บ)
‎(เขาเดินทางไปกับทีมบูลส์แต่ไม่ได้ลงเล่น)
‎สกอตตีมีปัญหากับเจอร์รี ‎และแสดงออกมาให้เห็นหลายครั้ง
‎เรื่องของเรื่อง และส่วนหนึ่งที่สกอตตีโกรธ
‎เป็นเพราะว่าพวกเขา ‎คิดจะแลกเปลี่ยนตัวเขาอย่างจริงจัง
‎หลังจากฤดูกาลปี 1996-1997
‎ใครก็ถูกแลกเปลี่ยนตัวได้
‎และส่วนหนึ่งของความรับผิดชอบของผม ‎คือฟังทีมอื่นๆ
‎เวลาที่พวกเขาคุยกับเราเกี่ยวกับผู้เล่นของเรา
‎และเราคิดว่าแน่นอนสกอตตี พิปเพนนั้น
‎เป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ยอดเยี่ยมในกีฬาบาสเกตบอล
‎และมีความรู้สึกแรงกล้าเกี่ยวกับเขา
‎และผมบอกคุณไม่ได้ว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น
‎เพราะผมเองก็ไม่รู้
‎ประเด็นของเคราส์ในตอนนั้นคือ ‎"ฟังนะ ปีนี้เราจะเสียพิปเพนไป
‎ทีมไม่เหลืออะไรให้เสียอีกแล้ว
‎มาทำให้จบๆ กันไปเถอะ"
‎แต่เจ้าของทีมไม่ยอม
‎แต่ผมปัดเรื่องนั้นให้ตกไปเพราะผมตัดสินใจว่า
‎ตราบเท่าที่ไมเคิล จอร์แดนยังอยู่ในทีม
‎เราจะต้องไปชิงแชมป์ครั้งที่หกให้ได้
‎เจอร์รี ตอนนั้นคุณเฉียดจะแลกตัว ‎สกอตตี พิปเพนแค่ไหน
‎คือ ก็มีข้อเสนอมาเยอะ
‎ที่เราคิดว่าดีสำหรับสกอตตีและผู้เล่นคนอื่นๆ
‎ผมจะไม่ย่อหย่อน
‎และผมจะไม่มีวันหยุดทำสิ่งที่จะทำให้ทีมดีขึ้น
‎นั่นคือสิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ ‎ของผมกับเจอร์รีมีรอยร้าว
‎เขาพยายามทำให้ผมรู้สึกว่าเป็นคนพิเศษ
‎แต่แล้วเขาก็ยังจะยอมแลกตัวผมในขณะเดียวกัน
‎และไม่ยอมบอกผมตรงๆ
‎หลังจากคุณอยู่ในเกมมาสักพัก
‎คุณตระหนักว่าไม่มีใครที่แลกเปลี่ยนตัวไม่ได้ ‎แต่ผมรู้สึกถูกดูถูก
‎เหมือนผมจะมีทัศนคติที่ไม่เคารพเขาแบบนั้นอยู่
‎มีการด่าทอกันไปมาอยู่เสมอ
‎แต่ ณ จุดหนึ่ง สกอตตีก็ล้ำเส้น
‎คือว่ามันเริ่มเป็นการโจมตีส่วนบุคคล
‎พิปเพนเริ่มร้ายกาจกับเคราส์อย่างเปิดเผย ‎ตะโกนด่าเขาบนรถบัส
‎ผมทนเขาไม่ได้อีกต่อไป ไม่มีความเคารพกันอีก
‎ผมจำได้ว่ามีการตะโกนด่ามาจากหลังรถ
‎ทำให้คุณต้องหยุดสังเกต รู้ไหม
‎พิปเพนเริ่มด่าทอเจอร์รี เคราส์
‎ต่อหน้าทีม
‎เราต้องบอกว่า "เฮ้ย ใจเย็นๆ หน่อย"
‎แต่นั่นเป็นตอนที่เห็นได้ว่า ‎มีการแบ่งแยกพวกเราพวกเขา
‎มันไม่ได้ทะเลาะกันแบบธรรมดา ‎แบบว่า มีความไม่พอใจกรุ่นอยู่
‎"คุณไม่ซาบซึ้งกับสิ่งที่ผมทำ
‎คุณพยายามจะแลกตัวผม คุณไม่ยอมจ่ายผม
‎งั้นก็ช่างหัวคุณ ตอนนี้ผมจะดูแลตัวเอง"
‎ตอนนั้นผมมาถึงจุดที่ต้องทำสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อตัวเอง
‎ผมรู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่ผมต้องหาทีมใหม่
‎ตอนนี้พิปเพนต้องการให้แลกเปลี่ยนตัว ‎และเขาบอกว่า...
‎(24 พฤศจิกายน 1997)
‎เขาจะไม่กลับมาจากการรักษาอาการบาดเจ็บ ‎จนกว่าจะได้ไปจากทีมชิคาโก
‎เขาบอกว่าจะไม่เล่นให้ทีมบูลส์อีก
‎"ผมจะไม่ใส่เครื่องแบบนี้อีกต่อไป"
‎คิดว่าทีมบูลส์ควรทำอะไร ‎เพื่อโน้มน้าวให้คุณอยู่ต่อไหม
‎ไม่ ผมไม่คิดว่าผมจะทนอยู่
‎สกอตตีได้ให้สัมภาษณ์อย่างแข็งกร้าวเมื่อคืน
‎กับหนึ่งในนักข่าวชิคาโกว่าเขาอยากเปลี่ยนตัว
‎- เราขอความเห็นคุณหน่อยได้ไหม ‎- ตอนนี้ผมยังไม่มีความเห็น
‎ผมรู้สึกว่าสกอตตีเห็นแก่ตัว
‎มัวแต่ห่วงตัวเองแทนที่จะ
‎ห่วงว่าการให้สัมภาษณ์ของเขา ‎จะกระทบกับองค์กรและทีมยังไง
‎ผมพอแล้ว รู้ไหมว่าผมหมายความว่าไง
‎ผมเขียนบทไว้แล้วว่าพอกันที
‎ผมเลยต้องทำสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง
‎คำบรรยายโดย ธนพร วิเชียรเกื้อ